Pochodzenie flawy

Przedhistoryczne początki

W historii, w historii, w historii, w historii, w historii, w historii, w historii, w historii i historii, w historii, w historii, w historii, w historii, w historii i historii, w historii, w historii, w historii i historii, w historii, w historii, w historii i historii, w historii, w historii, w historii i historii, w historii, w historii i historii, w historii, w historii, w historii i historii, w historii, w historii, w historii, w historii i historii, w historii, w historii, w historii i historii, w historii, w historii, w historii i historii, w historii, w historii, w historii, w historii i w historii, w historii, w historii, w historii i w historii, w historii, w historii, w historii i w historii, w historii, w historii, w historii i w historii, w historii, w historii i w

Starożytne instrumenty nie były tylko narzędziami rekreacyjnymi. Prawdopodobnie służyły ich celem rytualnym, ceremonialnym i komunikacyjnym. Zdolność do wytwarzania różnych dźwięków pozwoliła wczesnym ludziom na naśladowanie wołania ptaków, sygnalizację przez odległości, a także towarzyszenie tańcom i opowiadanie historii.

Fluty w starożytnych cywilizacjach

W miarę jak społeczeństwa ludzkie zorganizowały się w miasta-państwa i imperium, flaweta rozwinęła się w bardziej wyrafinowany instrument.

  • Starożytny Egipt i Mezopotamia: W grobowcach i reliewach przedstawiono flawę wykonaną z trzciny, drewna i czasem metalu. sam siebie) często grały w parach lub z innymi instrumentami.
  • Chiny: W. dizi (bambowa flaweta) pojawiła się już w dynastii Zhou (1046256 pne). Xiao, w końcu wzdętały flawę, stał się ulubiony przez uczonych i poety za jego miękki, medytacyjny ton.
  • India: W. Bansouri (bambowa flaweta) jest głęboko związana z mitologią hinduszką, szczególnie z panem Krishną.
  • Świat grecko-rzymski: W. węgielW rzeczywistości, płytki z dwoma rzęsami (zwane również "flutami") były instrumentem z dwoma rzęsami. plagiaulos) istniała, co wpłynęło na późniejsze projektowanie europejskich instrumentów.
  • Ameryki przedkolumbijskie: Rdzenni mieszkańcy Ameryki Północnej i Południowej tworzyli flawety z drewna, gliny i kości. węgiel Wydobywa się w tym samym czasie instrument tradycyjny z Peru do Argentyny.

W każdym regionie podstawowy projekt dostosowany do lokalnych zasobów i preferencji estetycznych, prowadzą do bogatej różnorodności form.

Znaczenie mitologiczne i kulturowe

Wśród różnych kultur flauta miała symboliczne znaczenie. zęby W hindowskiej ikonografii Lord Krishna jest często przedstawiony grając w BansouriWśród ludu Anishinaabe w Ameryce Północnej, flaweta jest świętym narzędziem używanym w opowiadanie historii i przekazywaniu niewypowiedzianych emocji.

Ewolucja współczesnej flawdy

Od drewna do metalu

Dzisiejszy płytek koncertowy jest bezpośrednim przodkiem europejskiego płytka transwersalnego z okresu renesansu i baroku. Wykonane z drewna z drewna z pudełka lub innego drewna twardze, te płytki miały cylindryczną dziurę i tylko jeden klucz (do produkcji D-szczurki).

Wraz z przemianą gustów muzycznych w kierunku epoki klasycznej i romantycznej, flaweta przeszła znaczące zmiany. Kompozytorzy tacy jak Mozart i Haydn pisali coraz bardziej wymagające części dla flawety, wymagając większego zakresu dynamicznego, elastyczności i dokładnej intonacji we wszystkich klawiatach.

Rewolucja Boehm

Najbardziej przemieniony rozwój w projektowaniu flawet pochodził od niemieckiego flautisty i wynalazcy. Theobald Boehm W latach 1830 i 1840 Boehm systematycznie przeprojektował flawę na podstawie zasad akustycznych.

  • Wyrzuty z obwodów: To poprawiło objętość, równość tonów i stabilną intonację.
  • Duże, dokładnie umieszczone dziury toniczne: W przeciwieństwie do małych dziur z wcześniejszych flaut, pozwalały one na większą projekcję i jasność.
  • Mechanizm klucza pierścienia: Kluczyki były ustawione tak, aby palce flutist mógł pokryć dziury pośrednio, umożliwiając szybsze i precyzyjne palce.

System Boehma został opatentowany w 1847 roku i szybko przyjęty przez producentów w całej Europie. Chociaż początkowo spotkał się z opórem tradycjonalistów, wyższa akustyczna wydajność fluty Boehma uczyniła go standardem dla gry orkiestrał i solowej na początku XX wieku.

Innowacje XX wieku

W początku XX wieku producenci flawt zaczęli eksperymentować z metalowymi ciałami. Srebr stał się najbardziej popularnym materiałem, cenionym ze względu na jasny, rezonujący dźwięk. Złoto, platyna, a nawet stopu złota i srebra były używane do wyższych instrumentów, z których każdy oferował subtelne różnice tonałe.

Inne wydarzenia XX wieku obejmowały wprowadzenie klucz G mechanizm podziału E Wcześniej pojawiły się elektroniczne flawety, takie jak Yamaha EWI (elektroniczny instrument wiatrowy), umożliwiające łączenie się z syntezatorami i oprogramowaniem komputerowym.

Piccolo - wyróżniający się instrument

Pochodzenie w bandach wojskowych

Pichoło, włoskie słowo oznaczające "małe", zostało opracowane w celu spełnienia szczególnej potrzeby zespołów wojskowych na zewnątrz. W XVIII wieku armii w całej Europie wykorzystywały pichoło- i bębny do przekazywania sygnałów i zwiększania morale. Pichoło było małym, wysokim dźwiękiem drewnianym, który był bezpośrednim prekursorem pichoła.

Wcześniejsze pikolo były prawie wyłącznie wykonane z drewna, często ebony lub granadilli, co dawało im ciepły, skoncentrowany ton.

Budownictwo i wybór materiałów

Nowoczesne pikolo są dostępne w dwóch głównych materiałach: drewnie i metalu. Drewniane pikolo (drzewie różowe, granadilla lub kokobolo) są faworyzowane przez graczy orkiestralnych ze względu na ich miękki, przenikający ton, który dobrze łączy się z strunami i wiatrem.

Krótsza długość piktola (około 32 cm w stosunku do 67 cm dla flawtu C) oznacza, że dziury palców są bliżej siebie, co może powodować wyzwania ergonomiczne, zwłaszcza dla flawistów z większymi rękami. Wiele pikolów obecnie zawiera dodatkowe klucze (takich jak niskie klucz ostrzy C) i dostosowania do ustawienia, aby poprawić graczność. Instrument jest zazwyczaj w C (zbiera się o oktawę nad pisemną głośnością), chociaż pikol w D-flat istniał historycznie do użytku wojskowego.7 (zgłoszący się do rejestru), chociaż uwagi powyżej pisane są w7 Rzadko są praktyczne.

Władza w muzyce

Unikalny profil dźwiękowy piktola jasny, przenikający i sprytny czyni go niezbędnym narzędziem kolorystycznym w orkiestrzacji. Kompozytorzy wykorzystują go do efektów specjalnych: wołania ptaków, paniki, geniuszu i fanfares wojskowych. Gwiazdy i paski na zawszeW jazzie solo piccolo jest rzadziej powszechne, ale gracze tańczący Herbie Mann używali go do tanciowych, optymistycznych przerw.

Kluczowe różnice między flawą a pikcolo

Chociaż pikolo ma takie same podstawowe palce i zasady usta jak flaweta, kilka kluczowych różnic wpływa na technikę gry i rolę muzyczną:

  • Wielkość i rozmiar: Piekło jest około połowy długości fluty i brzmi o jedną oktawę wyżej niż pisane.
  • Kontrola embouktury: W związku z krótszym kolumną powietrza, piccolo wymaga ściślejszego, szybszego przepływu powietrza i mniejszej otwory między ustami. Nadtłuczenie jest bardziej delikatne; zmiany rejestru występują w krótszych odstępach czasu. Wielu flutistów odkrywa, że przechodzenie między fluitą i piccolo wymaga przeuczania mięśni buchowych.
  • Timbre: Tono flaut jest zwykle opisywane jako liryczny, miękkie i gładki w rejestrach. Pichoł jest jasny, ostry i może brzmieć piercing w najwyższych notach.
  • Materiał: Piłty są głównie metalowe (szredko, złoto, platyna), chociaż istnieje kilka drewnianych piłtek. Piccolos są często wykonane z drewna (granadyla, drewna różowego) do użytku orkiestrowego, a metalowe (szredko, nikel) do zespołu lub marszu.
  • Rola w zespole: W orkiestrach, sekcja flaut zazwyczaj ma od dwóch do czterech graczy, z jednym podwojenie na pikol.

Te różnice oznaczają, że wykwalifikowany flutista może z ćwiczeniem podwoić pikolę, ale oba instrumenty wymagają wyraźnej kontroli buzi, wsparcia oddechu i słownictwa muzycznego.

Flut i pikcolo w historii muzyki

Barockie i klasyczne czasy

Okres barokowy (1600-1750) był pierwszym złotym wiekiem fluty. Kompozytorzy, tacy jak Johann Sebastian Bach, George Frideric Handel i Georg Philipp Telemann pisali sonaty, partytaty i koncerty na płytę transwersalną (wówczas nazywane traverso/Bach's. Partita w małej dla solofluty i Suite na B-minor dla flaw i strun W pracach tych wykorzystuje się cechy liryczne i umiejętność szybkiego ornamentowania.

W okresie epoki klasycznej (około 1730-1820), rola flaut w orkiestrze rozszerzyła się. Kwartet na flawę i Koncert na flautę i harfęW swoich symfoniach Joseph Haydn występował na flawetach.

Romantyczne i nowoczesne dzieła

W XIX wieku, wyrazisty wyraz flauty wzrósł z przyjęciem systemu Boehm. Kompozytorzy, tacy jak Hector Berlioz, Piotr Ilyich Tchaikovsky i Gustav Mahler napisali solo, które pokazały liryczny i dramatyczny zakres flauty. Gwiazdy i paski na zawsze (1896) John Philip Sousa stał się ulubionym publicznością.

W XX wieku flauta i piccolo stały się kluczowe elementy nowoczesności. Prélude à l'après-midi d'un faune Wśród najbardziej znanych solo na flawcie w literaturze orkiestrańskiej jest szynusowa, chromatyczna linia, która zrewolucjonizowała rolę instrumentu. Klasyczna symfonija (z jasnymi pikolowymi momentami), Igora Stravinskiego Rytuał wiosny (wirtuosyczne fragmenty) i Olivier Messiaen Turangalîla-Symphonie (rozszerzone części piccolo).

Współczesni kompozytorzy, tacy jak Kaija Saariaho, Elliott Carter i Dai Fujikura, posunęli granice techniczne fluty, wykorzystując technikę wielofoniczną, językową i mikrotonalną.

Słynne wystawy i repertuar

Poza klasycznym kanonem, flaweta i piccolo znalazły swoje miejsca w jazzowej, muzyce popularnej i muzyce światowej. Flawetowcy jazzowi, tacy jak Hubert Laws, James Newton i Herbie Mann poszerzyli słownictwo instrumentu poprzez linie bebop, przechylenia bluesa i improwizację. Gwiezdne wojny ścieżka dźwiękowa zawiera żałosny piccolo obbligato w "Imperial March") i w tradycjach ludowych na całym świecie.

Nauka i gra: flaweta przeciwko pikcolo

Większość flautistów zaczyna grać na standardowej flawcie koncertowej, zazwyczaj po siedmiu lub ośmiu latach życia, gdy rozległość ramion i zdolność płuc dziecka są wystarczające.

Przejście do piccolo jest zwykle zalecane po kilku latach doświadczenia w flacie, ponieważ mniejsza usta piccolo wymaga bardziej precyzyjnego kontroli buzi i wsparcia oddechu. Wielu flacieli rozwija złe nawyki, gdy po raz pierwszy uczą się piccolo, takie jak gryzienie lub nadmierne ciśnienie, które mogą powodować problemy z intonacją, a nawet urazy.

Wybór instrumentów jest kluczowy. Piekolki studenckie wykonane z żywicy lub srebra niklowego są niedrogie i trwałe, ale mogą brakować wyrafinowania dźwięku.

Wniosek

Piłuta i piccolo odbyły niesamowitą podróż od prostych kości węzłów prehistorycznych do skomplikowanych, wysoce wyrafinowanych instrumentów, które urządzą największe sal koncertowe na świecie. Ich ewolucja odzwierciedla nieskończenie dążenie ludzkości do piękna, innowacji i wyrazu poprzez dźwięk. Czy dodawanie linii lyrycznej w symfonii Mozarta, przebicia krzyku w marszu Sousa, czy prześladujący szept w współczesnym utworze, instrumenty te nadal przyciągają graczy i słuchaczy.

Aby uzyskać dalsze informacje, przeczytaj Artykuł w Wikipedii na temat flawdy, kompleksowy Biografia Theobald Boehma, i historii piccolo z Britannica. Dodatkowe zasoby dotyczące akustyki i praktyki historycznej wydajności są dostępne za pośrednictwem Narodowa Stowarzyszenie Flut- Nie.