How to Improve Your Saxophone Tone Quality

Rozumiej podstawy dźwięku saksofonistycznego

Tono saksofonu jest wynikiem złożonej interakcji między twoim ciałem, ustawieniem ustawiennicy i samym instrumentem.

Węzeł: Brama do dźwięku

Wyrządnik kontroluje, w jaki sposób usta kierują powietrze po trzczu i szczycie. Powszechnym błędem u początkujących jest zbyt mocne ugryzanie lub tworzenie w kształcie uśmiechu napięcia w ustach. Zamiast tego, dążysz do zrównoważonej, mocnej, ale zrelaksowanej pieczęci. Umieszczaj dolną ustę lekko nad zębami dolnymi, jak na przykład literę V, i pozwól, aby zęby górne położone były delikatnie na szczycie.

W przypadku różnych ustek i trzc może być konieczne niewielkie dostosowanie ustek. Na przykład, jeśli używasz otwarty ustek (większe otwieranie końca), możesz potrzebować wziąć więcej ustek do ust i zastosować nieco większy ciśnienie dolnej ręki. Odwrotnie, zamknięty ustek często najlepiej działa z lekszym ustkiem. Eksperyment z ilością ustek, który wjmujesz typowy punkt wyjścia jest około pół cala od końca i posłuchaj punktu, w którym ton otwiera się bez stawania się powietrzny lub szczekający.

Dobrym sposobem sprawdzenia buzi jest gra na niską notę (taką jak G poniżej sztabki) i powoli schudnąć chromatycznie, utrzymując ton stabilny. Jeśli rozgłos się wacha lub słyszysz efekt wah-wah, buzi może ślizgać. Dla zaawansowanych graczy praktykowanie harmoników (overtones) jest doskonałą ćwiczką buzi.

Podtrzymujący i kontrolujący oddech: silnik dźwięku

Oddech jest paliwem do tworzenia tonu. Płytkie, piersiowe oddychanie wytwarza cienkie, niestabilne dźwięki, które nie mają projekcji i wytrzymałości. Prawdziwy wsparcie oddechu pochodzi z obrycza i mięśni międzybarczowych między żebrami. Aby to rozwinąć, ćwicz oddychanie obrycza: leżysz na plecach z książką na żołądku, a następnie wdychaj tak, aby książka podniosła się (brzuch rozszerza się), podczas gdy pierś pozostaje stosunkowo spokojna.

Uczniami podstawowymi jest ćwiczenia hissing: oddychaj głęboko za pomocą prześcieradła, a następnie wypuść powietrze w kontrolowanym szczurze przez 10, 15 lub 20 sekund. Szczurze powinno być stałe i głośne, a nie zanikające. Następnie powtórz sam z szczurem graj pojedynczy dźwięk przy wygodnej objętości, trzymając go jak najdłużej, zachowując spójny ton. Użyj metronomu ustawionego na 60 BPM, aby zmierzyć czas trwania.

W przypadku głośnych, silnych tonów (forte lub fortissimo) potrzeba większego powietrza, które porusza się szybciej, co wymaga silnego wsparcia brzucha. W przypadku miękkich, delikatnych tonów (pianissimo) potrzeba mniejszej, szybsziej kolumny powietrza nie mniej powietrza, ale bardziej skoncentrowana.

Ustawienie szczotki i wiad: dopasowanie sprzętu do celów

Twoje łączenie sztuczki i trzc jest prawdopodobnie najważniejszą decyzją o wyposażeniu wpływającą na ton. Otwieranie końca sztuczki, krzywa twarzą i rozmiar komory określają, ile oporu sprzeciw sprzeciwia się powietrze. Większe otwieranie końca (np. 9 lub 10 na sztuczce stylu Meyer) pozwala na większe potencjał wibracji trzciny, często produkując ciemniejszy, bardziej złożony dźwięk, ale wymagając więcej powietrza i silniejszej buzi.

Stypa musi być dopasowana do szczytu. Za miękka szczyt na dużej otworze zawali się i szczypi; za twardy szczyt będzie czuł się zatłoczony i wymaga nadmiernego wysiłku. Dobra zasada wyjścia: jeśli używasz szczytu z stosunkowo otwartym końcem (przypowiedzmy, szczyt jazzu z 7*), zacznij od 2,5 do 3 szczytu szczytu.

Łączniki mają również znaczenie, choć mniej niż szczyt i trzcinka. Dwukrotny śrubokręt metalowy łącznik zapewnia równe ciśnienie i może pomóc trzcince wibrować swobodnie; skórzane lub tkaninowe łączniki często nieco ciemnią dźwięk, ale mogą nie utrzymać trzcinki tak bezpiecznie. Eksperyment, ale nie obsesja na łączniki, dopóki pozostałe podstawy są solidne. Przeczytaj tę dyskusję na temat kombinacji sztuk ust saksofonów- Nie.

Rola postawy i mechaniki fizycznej

Wiele saksofonistów zaniedba, jak bardzo pozycja wpływa na ton. Wykręczone ramiona, złamane klatko piersiowe lub nachylona głowa mogą ograniczyć przepływ powietrza i tworzyć niepotrzebne napięcia w szyi i gardle.

Wykorzystaj dobrze dopasowany pasek do szyi, aby utrzymać wagę saksofonu, nie musisz go chwycić prawym kciukiem. Instrument powinien naturalnie leżeć przed tobą, a szczyt powinien przybyć do twarzy nie odwrotnie. Jeśli przekręcisz szyję, aby dotrzeć do szczytu, długość paska jest zbyt krótka. Podczas gry, utrzymaj szczękę zrelaksowaną; przyciskana szczęka przenosi napięcie do gardła i buzi, wywołując cienką, straszną dźwięk. Okresowo oddychaj głęboko i świadomie pozwól sobie spłaszczać ramiona.

Aby sprawdzić, czy napięcie boli ton, odtwarzaj długą tonę, powoli obracając głowę z lewej na prawo. Jeśli ton wawi lub zadusza się, prawdopodobnie utrzymujesz napięcie w szyi.

Skuteczne ćwiczenia na poprawę dźwięku saksofonu

Wykonywanie ćwiczeń w sposób konsekwentny i świadomy jest jedyną drogą do poprawy tonalizmu.

Długie tony: Fundacja

Długie tony nie są tylko utrzymywanie not. Chodzi o kontrolowanie dźwięku od początku do końca. Zacznij od wygodnej średniej noty rejestru (takiej jak G nad sztabem) i trzymaj ją w średniej objętości przez 1015 sekund, słuchając jakiejkolwiek wahania lub powietrza. Użyj tunera, aby upewnić się, że pozostajesz w harmonii; dryf pitch często wskazuje na słaby wsparcie oddechu. Następnie spróbuj tej samej noty z crescendo z fortepianu do fortissimo ponad 8 liczb, a następnie decrescendo z powrotem do fortepianu nad kolejnymi 8 liczbami. Powtórz na każdej notzie skali chromatycznej, skupiając się na przejściu między rejestrami.

Wykonując bardziej zaawansowany ćwiczenie długotonowe, można zmienić ton z jasnej na ciemną, przy jednoczesnym ustawieniu usta i prędkości powietrza, utrzymując stabilność pola. Sprawdź ten długotonowy plan rozgrzewania- Nie.

Nadtony i harmonii

Overtony są potężnym narzędziem do poprawy tonu, ponieważ zmuszają do użycia skupionego powietrza i elastycznego buchowca. Zacznij od od gry na niskim Bb (podstawowy), a następnie bez zmiany palców, dostosowuj buchowę i powietrze do pop do następnego buchowca Bb o oktawę wyższego. Następnie spróbuj F powyżej tego, a następnie Bb powyżej tego, itp. Jeśli nic się nie stanie, potrzebujesz większej prędkości powietrza i nieco bardziej szczupłej buchowy. Jeśli ton się rozdzieli, zwolnij powietrze i rozluźnij róg ust.

Po tym jak będziesz w stanie konsekwentnie zdobywać interwał dźwiękowy, ćwicz odtwarzanie serii dźwiękowych w kolejności wznoszącej się na kilku różnych podstawach (niższy Bb, niską A, niską G itp.).

Wzrosty międzyczasowe i rejestrowanie przejści

Grając na dużych odstępach czasu zwłaszcza oktawy i piąte wykazuje słabość w koordynacji oddechu i buzi. Praktykuj skakanie z niskiego D do D o oktawy powyżej, utrzymując obie nuty na kilka liczb. Dolna nota powinna brzmieć pełna i skoncentrowana, a górna nota powinna odpowiadać jej jakości. Jeśli górna nota brzmia cienka lub szczekająca, możesz gryźć lub nie dostarczać wystarczająco dużo powietrza.

Wskały i arpeggi z świadomością tonów

Skala szybka jest świetna dla techniki, ale grać je powoli z koncentracją tona jest lepsza dla dźwięku. Ustaw metronom do 40 BPM. Graj w skali dwóch oktawów nawet w ósmej nutze, zwracając uwagę na każdy atak, utrzymanie i uwalnianie. Celem jest sprawienie, aby każda nota brzmiała tak okrągła i spójna jak inne bez słabych punktów. Arpeggi (głównie, mniejsze, zmniejszone, wzbogacone) są równie ważne, ponieważ często pomijają trudne odstępy, które mogą ujawnić luki tonałe.

Nagranie i krytyczne słuchanie

W większości smartfonów jest aplikacja do zapisu głosowego, która działa dobrze do tego celu. Odtwarzaj serię długich tonów lub krótką studię. Posłuchaj i zapytaj: czy ton jest skoncentrowany lub rozproszony? Czy zmienia się w miarę wzrostu i spadku? Czy są jakieś buzy, szczesy lub pęknięcia?

Porównaj nagranie z profesjonalnym graczem, którego podziwiasz, aby nie naśladować, ale zidentyfikować różnice. Z czasem twoje uszy staną się bardziej dyskryminujące i usłyszycie subtelne ulepszenia.

Można również użyć aplikacji spektrogramu (takiej jak SpectrumView dla iOS lub Spek dla komputerów stacjonarnych) do wizualizacji zawartości harmonii tonu. Zdrowy ton wykaże silny fundament z równomiernie rozmieszczonymi, umiarkowanymi tonami. Cienkie tony pokażą słaby fundament i słaby tony.

Dodatkowe wskazówki, jak poprawić dźwięk saksofonu

Poza podstawowymi ćwiczeniami, te dodatkowe podejścia przyspieszą twój postęp.

Utrzymaj swój instrument

W międzyczasie utrzymaj instrument czysty: po każdym odtwarzaniu usuńcie węgla, aby usunąć wilgotność, a czasami oczyścić szczyt z ustnią wodą ciepłą i małym szczotkiem. Podstawy powinny być suchy; użyj papieru podstawy, aby delikatnie oczyścić wszelkie lepkie podstawy. Dobrze utrzymywany saksofon wyprodukuje bardziej odczuwalny, rezonujący dźwięk. odwiedź przewodnik konserwacji saksofonów dla początkujących- Nie.

Zatrzymaj się w spokoju

Naciski są wrogiem dobrego tonu. Wstępują w trudne przejścia, wysokie nuty lub głośna dynamika. Praktykuj skanię ciała podczas gry: zacznij od nóg i pracuj do głowy, świadomie uwalniając napięcie.

Eksperyment z Vibrato

Wymaganie w wibrację jest częścią funkcji dźwięku, która jest częścią dźwięku. Wymaganie w wibrację w sygnale jest częścią funkcji dźwięku.

Szukaj odpowiedzi od nauczyciela lub mentora

W przypadku, gdy nie można się nauczyć oddychania osobiście, rozważ platformy wideo lub dołączenie do społeczności saksofonów online, w których można publikować nagrania w celu krytyki. Pamiętaj, że oddychanie nie jest krytyką, to jest mapą drogi do poprawy.

Powszechne problemy z tonem i jak je rozwiązać

Nawet doświadczeni gracze mają problemy z tonem.

Problem	Prawdopodobna przyczyna	Rozwiązanie
- Zgłupny ton nosa.	Za dużo ust lub za dużo ciśnienia dolnej usta; trzcinka zbyt miękka lub niezrównoważona	Nieco mniej szczotki; spróbuj wytrzymałego trzcina; sprawdź, czy nie ma równych końcówek trzcina
Powietrze, nie skoncentrowany dźwięk	Słabe buzię; niewystarczająca pomoc oddechowa; zbyt twardy trzcinek	Utrzymuj róg ust w długich tonach; zwiększ obsługę prześcieradła; wypróbuj miękkie trzcinko
Cienkie, słabkie dźwięki	Płytkie oddychanie; napięta gardło; nadmiernie wysokie dźwięki	Praktykuj diafragmatyczne oddychanie; rozluźnij gardło żaganiem; użyj większej prędkości powietrza na wysokich poziomach
Niezgodny ton w rejestrach	Zmiany buchu; nierówna pomoc w oddychaniu; umieszczenie ustnika	Praktykuj tony, aby zjednoczyć mechanizm; użyj lustra, aby sprawdzić ruch szczęki
Tono płaskie / osłabnące	Uciekawy wyciek; niewystarczająca prędkość powietrza; przelewkie poduszki	Utrzymuj kąty buzi; zwiększ prędkość powietrza; sprawdź, czy nie występują wycieki

Jeśli masz problemy, wpisz się na pamięć i porównaj z kontrolnym testem gry: usiądź w spokojnej sali, graj na środkowej C na mezzo-forte przez kilka sekund i zauważ wszelkie niedoskonałości. Następnie dostosowuj jedną zmienną raz za razem (ciśnienie ust, kąt usta, prędkość powietrza) aż znajdziesz słodkie miejsce.

Technologia przyśpiesza doskonalenie

Nowoczesne narzędzia mogą dać w czasie rzeczywistym informacje zwrotne na twój ton. Chromatyczny tuner jest niezbędny wiele modeli w klipach pokazuje ton natychmiast, pomagając Ci pozostać w akordecie podczas pracy nad tonem. Bardziej zaawansowane są programistyczne tunerów, takie jak Intonia lub wbudowany tuner w aplikacjach, takich jak TonalEnergy, które pokazują również paskę ton, która wskazuje na twoją tendencję do przechodzenia ostry lub płaski.

W aplikacjach analizatora widma (np. oVertone, Friture) wyświetla się szereg harmoników Twojej nuty. Zbilansowany ton będzie miał podstawowy szczyt z stopniowo malejącymi tonami jak górski łańcuch.

W celu uzyskania praktyki strukturyzowanej należy rozważyć aplikację Saxophone Practice (z dostępności dla iOS), która zawiera długie ćwiczenia toniczne, nadtonowe i skalne z wbudowanym metronomem.

Podsumowanie

Poprawa jakości tonu saksofonu to długotrwałe dążenie, ale podstawy są jasne: zrelaksowana, mocna buziarka; stała, diafragmaczna pomoc oddechowa; i ustawiona ustawiona ustawiona klawiatura/trznica, która odpowiada Twoim potrzebom. Codzienne ćwiczenia takie jak długie tony, tony, skoki międzyprzemianami i skały budują pamięć mięśniową i kontrolę potrzebną do rezonansu, ciepłego i elastycznego dźwięku. Utrzymaj swój instrument, nagrywaj się często i nie wahaj się szukać wskazówek od nauczyciela. Pamiętaj, że najlepszy ton nie jest statycznym osiągnięciem to żywa, ewolucyjna część twojego głosu muzycznego. Dzięki cierpliwości i konsekwentnej, przemyślewanej praktyce, zbliżysz się do dźwięku, który słyszysz w swoim umyśle.